Aragonit

Aragonit to bardzo rozpowszechniony w przyrodzie minerał, należący do węglanów wapnia i będący jedną z ich trzech modyfikacji (obok kalcytu i walerytu). Jednak aragonit jest mniej trwały niż kalcyt, który jest do niego podobny, i dlatego w naturze nie tworzy skał. Pomimo tego samego składu chemicznego, aragonit krystalizuje inaczej: nie trygonalnie jak kalcyt, ale zawsze rombowo.

Jako wiodący minerał, aragonit jest imiennikiem całej grupy minerałów, które mają podobny skład jak węglany. Jej nazwa pochodzi od pierwszego miejsca występowania (Aragonia w Hiszpanii), gdzie została po raz pierwszy odkryta w XVIII wieku.

W czystej postaci minerał jest bezbarwny do białego (w przypadku defektów w układzie krystalicznym) z częściowym szklistym połyskiem, również powierzchnie spękane również z wyraźnym tłustym połyskiem. Rozszczepienie jest niedoskonałe i niewyraźne, pęknięcie konchoidalne. Minerał ten jest kruchy.

Dzięki różnym domieszkom – w zależności od miejsca odkrycia – aragonit może przybierać różne kolory, od żółtawego, przez czerwonawy, aż po zielonkawy, niebieskawy i fioletowy. Zdecydowana większość aragonitów jest nieprzezroczysta, tylko jeden gatunek jest przezroczysty.

Jedną z najbardziej uderzających cech aragonitu jest jego zdolność do fluorescencji (luminescencji). Kolor, na jaki fluoryzuje, zależy również od miejsca występowania i odmiany.

Znane odmiany aragonitu

-Kwiat żelaza (kształt przypominający koral, biało-szarawy, rzadko również jasnoniebieski lub niebiesko-zielony)
-Kamień grochowy (pizolit, kryształy tworzą koncentryczne warstwy, zazwyczaj w kolorze biało-szarawym)
-nicholsonit (dzięki domieszce smithsonitu może być biały, żółtawy, zielonkawy lub lekko różowy)
-kamień bąbelkowy (o faliście ukształtowanej strukturze, przeważnie biały lub szary, możliwe są również żółtawe lub czerwonawa pasmowanie)
-tarnowicyt (z inkluzjami cerusytu, przeważnie biały, szary do ciemnoszarego lub czarny, możliwy również żółty kolor)
-zeiringit (od turkusowo-niebieskiego do turkusowo-zielonego, dzięki zawartości aurichalcytu)

Użyj

Aragonit nie jest zbyt łatwy w obróbce, ponieważ jako minerał metastabilny bardzo wrażliwie reaguje na obróbkę mechaniczną, a także źle znosi kwasy. Dlatego też jest on zazwyczaj wcześniej stabilizowany w żywicach syntetycznych.

Minerał ten jest również często używany do imitacji bardzo poszukiwanych kamieni leczniczych, takich jak jadeit, kalcyt i chalcedon, często barwiony w procesie. Sam aragonit jest również uważany za ważny kamień leczniczy, który uspokaja umysł i wspomaga metabolizm wapnia. Jako kamień leczniczy, według fachowych źródeł, powinien być kilka razy w miesiącu wypuszczany pod letnią wodą i doładowywany kryształem skalnym, aby zachował swoje działanie.

Przez pewien czas był on również bardzo popularny do tak zwanego „fizycznego zmiękczania wody” i miał zapobiegać zwapnieniu rur wodnych, gdy był przymocowany do ściany. Jednak taki efekt nie jest ani fizycznie możliwy, ani w żaden sposób rozstrzygający.

Czyszczenie powierzchni

Aragonite jest często spotykane w postaci inkluzji aragonite boazerii ściennych, również dla wysokiej jakości blaty i podobne zastosowania są często używane takie wysokiej jakości minerałów. Często występują inkluzje onyksu, który z kolei składa się z aragonitu i kalcytu. Ponadto aragonit może występować jako składnik i wtrącenie w kamieniu marmurowym.

Podczas czyszczenia kamieni zawierających aragonit należy wziąć pod uwagę wysoką wrażliwość materiału. Należy bezwzględnie unikać stosowania kwasów na wszystkich skałach wapiennych i inkluzjach. Za wszelką cenę należy również unikać agresywnych i silnie rozpuszczających tłuszcz środków czyszczących (które szybko wypłukują kamień). Zasadniczo materiał może być traktowany tylko odpowiednim bezkwasowym, zasadowym środkiem czyszczącym i to tylko w rozcieńczeniu (1:2 do 1:10).

Najlepsze jest delikatne czyszczenie tylko ciepłą wodą, ale należy to robić regularnie (najlepiej co tydzień). Nie należy zbyt często używać (rozcieńczonego) podstawowego środka czyszczącego, lecz tylko wtedy, gdy jest to absolutnie konieczne. Ilość wody powinna być używana oszczędnie – w przeciwnym razie twarda woda może z czasem doprowadzić do powstania osadów wapiennych, które mogą osłabić połysk.

Ponadto przy układaniu i usuwaniu płyt marmurowych zawierających duże ilości aragonitu należy zachować szczególną ostrożność. Kruchy i włóknisty minerał sprawia, że kamień jest wrażliwy, pęknięcia i wykruszenia mogą nastąpić szybko.

Czyszczenie przez specjalistę

Proste czyszczenie konserwacyjne można przeprowadzić samemu, ale intensywne czyszczenie podstawowe lub okazjonalne odnawianie kamienia najlepiej powierzyć profesjonaliście. To on najlepiej ocenia materiał i występujące w nim inkluzje, wie, jakich środków używać i jak – a jakich nie używać. Układanie i usuwanie płyt z kamienia naturalnego nigdy nie powinno być wykonywane samodzielnie, wymaga to sporej wiedzy fachowej.