Dolomit (minerał): węglan wapnia i magnezu oraz składnik skał

Dolomit jest znany także pod nazwami szpat dolomitowy, szpat romboedryczny i szpat perłowy; ten bardzo częsty minerał należy do klasy węglanów. Z jego składu CaMg[CO3]2 wynika zaliczenie do węglanów wapnia i magnezu, a tym samym do soli podwójnych węglanu wapnia i węglanu magnezu. Krystalizacja trygonalna zachodzi głównie w kryształach romboedrycznych lub masywnych agregatach, a ich barwa sięga od biało-szarej do jasnobrązowej. Twardość w skali Mohsa wynosi 3,5 do 4, a gęstość 2,9 grama na centymetr sześcienny.

To samo słowo oznacza także skałę: co najmniej 90 procent skały dolomitowej przypada na minerał dolomit. Przy niższych zawartościach używa się nazwy wapień dolomitowy. W centrum tego hasła stoi minerał.

Odkrycie i nazwa

Podczas podróży przez Alpy francuski geolog Déodat de Dolomieu odkrył ten minerał w 1791 roku. Zauważył wtedy kamienie przypominające wapień, które jednak prawie nie rozpuszczały się w kwasie. Jako związek magnezu zidentyfikował je szwajcarski chemik Nicolas Théodore de Saussure, który w 1792 roku nadał mu nazwę odkrywcy.

Dolomit należy do minerałów skałotwórczych. Skała osadowa bogata w dolomit tworzy dużą część włoskich Dolomitów. Najpiękniejsze kryształy dolomitu pochodzą z Gotharda, z Brenneru i Greiner w Alpach Tyrolskich oraz z Traversella w Piemoncie.

Do miejsc występowania w Niemczech należą między innymi Dietfurt koło Treuchtlingen, Wachenzell w Górnej Bawarii oraz Salzhemmendorf, południowy Harz i Sauerland. Na świecie do znanych miejsc występowania należą na przykład Brumado w Brazylii, Cavnic w Rumunii i Banská Štiavnica na Słowacji. Skała dolomitowa zawiera ponadto odmiany: dolomit kobaltowy, zabarwiony na różowo przez kobalt, oraz taraspit o jasnozielonej barwie od niklu.

Biel w kamieniu dolomitowym występuje rzadko; częstsze są odcienie kości słoniowej, jasnoszare, szarożółte lub szarozielone. Pod wpływem powietrza przez wietrzenie często przybiera zabarwienie żółtawe lub brązowawe. Ze względu na mniejszą podatność minerału na kwas skała dolomitowa lepiej znosi słabe kwasy niż wapień, ale nadal należy do skał węglanowych. Przy czyszczeniu kamienia dolomitowego postępuj więc jak z wapieniem: używaj środków o obojętnym pH lub zasadowych i żadnych środków kwaśnych, takich jak usuwacze zacieków cementowych i kamienia wapiennego. Wysokie ciśnienie z dyszą płaskostrumieniową stosuj tylko z umiarem, ponieważ porowate dolomity się osypują. Polerowane powierzchnie wewnątrz wymagają takiej samej pielęgnacji jak marmur.

Chętnie obejrzymy Twoją powierzchnię z kostką brukową z dolomitu i wapienia, murami lub stopniami, aby doradzić Ci w zakresie delikatnej pielęgnacji. Na życzenie oględziny oraz próbne czyszczenie otrzymasz bezpłatnie.