Polikryształ: ciało krystaliczne z wielu pojedynczych kryształów

Wśród ciał krystalicznych występujących w przyrodzie większość stanowią tak zwane polikryształy. Na ich budowę składają się liczne pojedyncze kryształy (krystality). Granicami ziaren oddzielone są od siebie poszczególne krystality, których rozmiary mogą znacznie się różnić. Polikryształy są również nazywane „wielokryształami” albo „multikryształami”.

Choć w przyrodzie przeważają polikryształy, występują w niej również tak zwane monokryształy. Przykładem naturalnych substancji monokrystalicznych jest diament: w całym krysztale zachowuje jednolitą i jednorodną strukturę krystaliczną.

W przeciwieństwie do monokryształu nie można dokładnie obliczyć właściwości mechanicznych polikryształu jako ciała stałego. Dzieje się tak, ponieważ przy obliczaniu modułu sprężystości, modułu ściśliwości oraz modułu ścinania kierunek działającej siły decyduje o stopniu odkształcenia i naprężeniach w poszczególnych ziarnach. Pozostają zatem jedynie obliczenia wartości średnich, a ich przydatność należy następnie sprawdzić pomiarami.

Krystaliczne ciała stałe z reguły przyjmują postać polikryształu (wielokryształu), choć w przyrodzie występują też monokryształy, przynajmniej w rzadkich przypadkach. Sposób krystalizacji istotnie kształtuje właściwości ciała stałego, których w przypadku polikryształu nie można nawet dokładnie obliczyć. W niektórych dziedzinach odmiany monokrystaliczne okazują się niezbędne ze względów technicznych, a w innych stanowią przynajmniej wariant o wyższej jakości (np. w ogniwach słonecznych).