Bianco Carrara: odmiany, właściwości i pielęgnacja

Od wapienia ciepłego morza do marmuru

W górnym triasie, około 200 milionów lat temu, tam gdzie dziś stoją Alpy Apuańskie, znajdowało się płytkie, ciepłe i dobrze natlenione morze. Z resztek mikroorganizmów osadzał się czysty wapień, który z czasem utwardził się w potężne warstwy skały wapiennej. Ponieważ dopływało niewiele iłu i piasku, wapień pozostał niezwykle czysty.

Później płyty kontynentalne Afryki i Europy zaczęły się na siebie przesuwać. Osady zostały głęboko zagrzebane, pod wysokim ciśnieniem i w temperaturach powyżej 400 stopni Celsjusza przekrystalizowały i stały się marmurem. Jako czas powstania dzisiejszego marmuru carrarskiego literatura fachowa podaje trzeciorzęd, czyli około 30 milionów lat temu. Kalcyt wyrósł przy tym w ziarna, które często widać gołym okiem.

Gęsty i mrozoodporny, ale miękki i wrażliwy na kwasy

Bianco Carrara składa się niemal wyłącznie z kalcytu, co najmniej jednak w połowie objętości z minerałów węglanowych. Nasiąkliwość wynosi poniżej 0,5 procent objętości, dlatego kamień uchodzi za mrozoodporny. Gęstość marmuru to około 2,7 do 2,9 grama na centymetr sześcienny.

Twardość w skali Mohsa około 3 oznacza, że kamień da się zarysować stalowym gwoździem. Polerowane powierzchnie pokazują więc z czasem drobne rysy i matowe ścieżki użytkowania, jak wszystkie polerowane skały węglanowe. Dochodzi do tego wrażliwość na kwasy: ocet, wino, owoce cytrusowe i niektóre środki czyszczące wytrawiają powierzchnię i zostawiają matowe plamy.

Cechą szczególną białych odmian carrarskich jest to, że w pojedynczych przypadkach zawierają drobno rozproszony piryt. Po zamontowaniu takie miejsca mogą zabarwić się na żółto do brązowo, ponieważ piryt rozkłada się pod wpływem wody. Białe marmury są ponadto półprzezroczyste; w marmurze carrarskim światło przenika przez kamień o grubości do około 1,5 centymetra.

Statuario, Calacatta, Thassos i ceramika

W porównaniu ze Statuario i Calacatta Bianco Carrara wygląda spokojniej i szarzej, bez wyraźnego rysunku żyłek odmian Calacatta. Białym marmurem innego pochodzenia jest marmur Thassos z Grecji: w najlepszej sortacji jest czysto biały i w przeważającej części dolomitowy, przez co twardszy i odporniejszy na kwasy; więcej w haśle Marmur dolomitowy. Znany marmur żyłkowany z Toskanii opisuje Marmur Calacatta, drobnoziarnistą odmianę rzeźbiarską Marmur Statuario.

Prawdziwy marmur rozpoznasz po błyszczących ziarnach kryształów na świeżym przełomie, po niskiej twardości, dzięki której da się go zarysować stalowym nożem lub paznokciem, oraz po pienieniu się z kwasem solnym, które wskazuje zawartość wapnia. Próba z kwasem należy do próbki, nigdy do ułożonej powierzchni widocznej.