Hornblenda: częsty ciemny amfibol w dioricie i amfibolicie

Opisujemy Ci hornblendę na podstawie jej twardości w skali Mohsa od 5 do 6, ciemnozielonej, brązowoczarnej do czarnej barwy i połysku szklistego. Doskonała łupliwość w dwóch kierunkach pod kątami około 56 i 124 stopni odróżnia ją od piroksenu z kątem około 90 stopni. Dla jej gęstości obowiązuje zakres od około 3,0 do 3,4 g/cm³.

Odnośnie do struktury wyjaśniamy Ci: udokumentowane jest, że amfibole jako krzemiany podwójnołańcuchowe dają miejsce kationom o różnej wielkości. Stąd wynika ich duża różnorodność chemiczna. Do azbestów należą niektóre minerały z grupy amfiboli, w tym aktynolit, antofyllit, riebeckit i tremolit. Jako wywołujące choroby płuc, takie jak azbestoza lub międzybłoniaki, minerały te są znane.

Jako skała głębinowa diorit ma barwę ciemną do czarnej, rzadziej średnio- do jasnoszarej. Do jego składników należą plagioklaz z udziałem anortytu od 30 do 50 procent, amfibol (przeważnie hornblenda), piroksen lub inne ciemne domieszki oraz niewiele chlorytu. Jeśli na miejsce hornblendy wchodzi ciemny biotyt, skałę nazywa się dioritem łyszczykowym. Dobrą politurę można uzyskać przy większości dioritów; ich wysoka wytrzymałość utrudnia jednak obróbkę. Jako materiał na nagrobki ciemne odmiany dioritu znalazły zastosowanie zwłaszcza w latach 1950 i 1960. W Pradze stosowano je także do okładzin mostów, kolumn i elewacji.

Skład mineralny decyduje o barwach amfibolitu: sięgają od czerni przez szarość po ciemną zieleń; wysoki udział plagioklazu prowadzi także do wzorów czarno-białych. Stosuje się go głównie jako kamień budowlany, na okładziny podłogowe i ścienne oraz jako materiał drogowy i tłuczeń kolejowy.

Jeśli na Twoim ciemnym kamieniu naturalnym pojawia się brud lub nalot, chętnie obejrzymy powierzchnię. Na życzenie oględziny i próbne czyszczenie otrzymasz bezpłatnie.