Cześć. Wyjaśniamy tutaj powstawanie, właściwości i pielęgnację klinkieru. Jeśli chodzi o Twoją powierzchnię, chętnie do Ciebie przyjedziemy.
Ilustracja poglądowa (AI)
Materiał
Klinkier: produkcja, właściwości, normy i zastosowanie
Czym klinkier różni się od cegły, jakie obowiązują normy i formaty oraz jak właściwie pielęgnować powierzchnie klinkierowe.
- Uczciwe ceny
- Prawdziwa bliskość klienta
- Specjalizujemy się od 2011 roku
- Bez dodatkowych opłat
✓ Zapytanie w 2 minuty · ✓ Bezpłatnie · ✓ Bez zobowiązań
Klinkier to cegła wypalana w temperaturze około 1100 do 1300 stopni Celsjusza aż do spieczenia, dlatego ma twardą, gęstą powierzchnię; według niemieckiej normy DIN 105-100 jej nasiąkliwość może wynosić najwyżej 6 procent masy. Dzięki temu klinkier jest bardzo mrozoodporny i nadaje się na elewacje, kostkę brukową i mury na zewnątrz. To, czy impregnacja lub środek czyszczący mają sens, zależy od glazury i chłonności powierzchni.
Karta materiału: klinkier
| Cecha | Wartość |
|---|---|
| Materiał | Ceramiczny materiał budowlany, wypalana cegła z gliny, szamotu i skalenia |
| Dawna nazwa | Cegła wypalana na twardo |
| Temperatura wypału | Około 1100 do 1300 °C, zwykłe cegły 800 do 1000 °C |
| Nasiąkliwość | Najwyżej 6 procent masy według DIN 105-100 |
| Format normalny | NF, 24 x 11,5 x 7,1 cm |
| Rodzaje | Klinkier pełny (KMz) i klinkier z otworami pionowymi (KHLz) |
| Odmiany szczególne | Klinkier ceramiczny, klinkier wypalany torfem, klinkier z Greppin, klinkier węglowy z Munsterlandu |
| Zastosowanie | Warstwa licowa muru, cegły licowe, płytki klinkierowe, kostka brukowa, wykładzina kanałów |
Źródło: Portal branżowy przemysłu cegielniczego, cegły licowe i klinkier; Hagemeister, kultura klinkieru; DIN 105-100 według Federalnego Związku Niemieckiego Przemysłu Cegielniczego
Czym jest klinkier?
Cegła o gęstej powierzchni
Klinkier to zasadniczo cegła (więcej w profilu cegła). Wypala się go jednak w szczególnie wysokich temperaturach, dlatego dawniej nazywano go także „cegłą wypalaną na twardo”. Podczas wypalania w tak wysokich temperaturach zmienia się struktura powierzchni wypalanego materiału, poszczególne składniki krystaliczne topią się razem, a powierzchnia staje się bardzo twarda i gęsta i prawie nie wchłania już wody. Według DIN 105-100 nasiąkliwość klinkieru może wynosić najwyżej 6 procent masy.
Cegły klinkierowe są więc jako materiał budowlany odpowiednikiem gresu porcelanowego i gresu twardego, w których również dzięki bardzo wysokim temperaturom wypału uzyskuje się w końcu gęsto spieczoną, twardą powierzchnię, która wchłania tylko niewiele wody.
Dzięki tym podstawowym właściwościom zarówno cegły klinkierowe, jak i gres porcelanowy oferują wyraźne zalety materiałowe, których szuka się w wielu różnych dziedzinach i chętnie się z nich korzysta, w przypadku klinkieru już od dawna.
Masz elewację klinkierową lub powierzchnie klinkierowe? Sprawdzamy stan na miejscu i czyścimy, szlifujemy lub zabezpieczamy powierzchnię
Surowce i proces produkcji
Surowce i formowanie
Do produkcji nadal głównym surowcem są minerały ilaste, tak jak w zwykłej cegle. Przy wytwarzaniu klinkieru do tych surowców dochodzi jednak jeszcze szamot i (tak jak w gresie twardym i porcelanowym) także skalenie.
Formowanie cegieł odbywa się dziś niemal wyłącznie automatycznie, to znaczy masa zmieszana z wodą jest wytłaczana w pasmo, przycinana na odpowiednią długość i automatycznie transportowana do pieca w celu wypalenia. Do tego stosuje się dziś zwykle piece tunelowe. Przy szczególnych wymaganiach, na przykład historycznie autentycznym wyglądzie, materiał wyjściowy można także dziś nadal formować ręcznie. Klinkier formowany ręcznie musi jednak zwykle przed wypałem jeszcze wyschnąć, aby zmniejszyła się zawartość wody. To dodatkowo znacznie utrudnia produkcję.
Temperatura wypału
Temperatura wypału wynosi 1100 °C do 1300 °C i jest wyraźnie wyższa niż w zwykłych cegłach (800 °C do 1000 °C). Od około 1100 °C powierzchnia zaczyna się topić i spiekać.
Ważne właściwości klinkieru
Niska nasiąkliwość i mrozoodporność
Najważniejszą właściwością klinkieru jest z pewnością niska zdolność wchłaniania wody. Wynika ona bezpośrednio z gęsto spieczonej powierzchni. Dzięki niskiej nasiąkliwości cegły klinkierowe są też bardzo dobrze mrozoodporne. Można je murować na zewnątrz bez dodatkowej ochrony. Mrozoodporność musi być według DIN 105-100 udowodniona.
Twardość i wytrzymałość na ściskanie
Wskutek spiekania się powierzchni staje się ona także lekko szklista oraz szczególnie twarda i odporna na zarysowania. Wysokie temperatury wypału oddziałują ponadto na korpus cegły klinkierowej i czynią ją szczególnie wytrzymałą na ściskanie.
W zakresie wytrzymałości na ściskanie istnieją jednak różnice, w zależności od tego, czy chodzi o zwykłe cegły klinkierowe, czy klinkier ceramiczny. Zwykłe cegły klinkierowe osiągają klasy wytrzymałości na ściskanie 28 lub nieznacznie wyższe, w klinkierze ceramicznym nie tylko pory powierzchniowe są gęsto spieczone, ale pory w całej cegle. Prowadzi to do wyraźnie wyższej klasy wytrzymałości na ściskanie, do 60, która należy do najwyższych spośród wszystkich materiałów budowlanych.
Odporność na kwasy, ługi i kolor
Kolejną zaletą bardzo wytrzymałego klinkieru ceramicznego jest także doskonała odporność na kwasy i ługi oraz wyjątkowo wysoka odporność na wypłowienie i światło. Kto chce szczególnie wytrzymałych i odpornych cegieł klinkierowych lub chce stosować klinkier przede wszystkim w jasnych kolorach bez obawy o blaknięcie, powinien dlatego najlepiej sięgnąć po klinkier ceramiczny.
Normy dla cegieł klinkierowych
DIN 105 i rodzaje
Poza klinkierem kanalizacyjnym, który stosuje się do wykładania kanałów ściekowych i który podlega normie DIN 4051, dla cegieł klinkierowych w Niemczech zawsze obowiązuje niemiecka norma DIN 105; uzupełniająco obowiązuje europejska norma wyrobu EN 771-1.
Według DIN 105 cegły klinkierowe dzieli się przy tym na tak zwany klinkier pełny (KMz) i nieco lżejszy klinkier z otworami pionowymi (KHLz), który ma o około 20 % niższą gęstość objętościową, a tym samym nieco mniejszą wagę.
Formaty
Również wymiary cegieł klinkierowych są znormalizowane, stosuje się do tego niemiecką normę murów (DIN 1053). Wychodząc od zdefiniowanego formatu normalnego (NF) o wymiarach 24 cm x 11,5 cm x 7,1 cm, definiuje się różne odbiegające, ale również znormalizowane formaty: format cienki (DF), długi format cienki (LDF), podwójny format cienki (2DF), format Waal (WF) i gruby format Waal (WDF).
Odmiennie od formatów normowych w razie potrzeby można też wytwarzać formaty specjalne, na przykład gdy chodzi o historyczną dokładność w obiektach zabytkowych. Poza tym do dziś rozpowszechnionych jest kilka tradycyjnych formatów regionalnych, w których nadal, w bardzo niewielkiej ilości, wytwarza się odpowiednie cegły klinkierowe. Najbardziej znany jest z pewnością „stary format Rzeszy” (aRF), który jest nadal wielokrotnie potrzebny w obiektach historycznych, także format klasztorny (KF) jest jeszcze czasem potrzebny przy renowacjach. Typowe formaty regionalne to na przykład format hamburski lub oldenburski.
Szczególne cegły klinkierowe
Wypał torfem, klinkier z Greppin i wypał węglem
Klinkier stosuje się od wieków, dlatego istnieje też wiele specjalnych wariantów, które częściowo wytwarza się w szczególny sposób, mają bardzo typowy, własny wygląd, a także częściowo odbiegające od normy właściwości. Dobrym przykładem są znane głównie na północy Niemiec klinkiery wypalane torfem z charakterystycznym zielonym odcieniem, który wynika z tego, że te klinkiery wypalano torfem.
Bardzo wyrazistym żółtym wariantem jest klinkier z Greppin, który na przełomie XIX i XX wieku był bardzo często stosowany jako cegła licowa. Na wielu budynkach przemysłowych w Zagłębiu Ruhry i poza nim do dziś często można jeszcze znaleźć „klinkier węglowy z Munsterlandu”, który swoim charakterystycznym, sadzowym wyglądem powierzchni do dziś trwale nadaje piętno wielu budynkom w Nadrenii Północnej-Westfalii, a zwłaszcza w Munster.
Zastosowanie cegieł klinkierowych
Okładziny elewacyjne z warstwą licową
Główne zastosowanie cegieł klinkierowych leży dziś w zakresie okładzin elewacyjnych. Tradycyjnie wznosi się przy tym tak zwany mur dwuwarstwowy z warstwą licową z muru klinkierowego, która jest mocno połączona z właściwym murem za pomocą tak zwanych kotew. Właściwy mur domu jest dzięki warstwie licowej bardzo skutecznie chroniony przed warunkami atmosferycznymi, a ze względu na wysoką odporność muru klinkierowego elewacja jest łatwa w pielęgnacji. Istniejącą szczelinę powietrzną między warstwą licową a murem można ocieplić za pomocą izolacji wdmuchiwanej. Nakład pracy przy wznoszeniu muru jest przez podwójne wykonanie muru wyraźnie wyższy.
Cegły licowe, płytki klinkierowe i izoklinkier
Znacznie prostszą możliwość okładania elewacji oferują tak zwane cegły licowe, które występują także w typowym wyglądzie cegły ceglanej, lub tak zwane płytki klinkierowe. Montaż na elewacji jest niewiele trudniejszy niż układanie płytek i dzięki zastosowaniu prowadnicy do układania można go często dobrze wykonać samodzielnie nawet przy niewielkich umiejętnościach rzemieślniczych.
Szczególnie interesującym wariantem są tak zwane izoklinkiery. Chodzi tu o płytki, do których materiał izolacyjny elewacji jest już bezpośrednio doklejony. Montaż odbywa się w ten sam sposób co w przypadku zwykłych płytek. W przeciwieństwie do klasycznej elewacji tynkowanej przy elewacjach klinkierowych nie ma już kosztów ponownego malowania, nowego tynkowania ani poprawek tynku, co czyni je do dziś bardzo popularnymi.
Kanały, kostka brukowa, budowa mostów i wnętrza
Poza kształtowaniem elewacji klinkier do dziś stosuje się jeszcze do wykładania kanałów ściekowych, czasem do brukowania ścieżek lub podjazdów używa się też nadal wytrzymałych klinkierów brukowych, tak jak dawniej. Dawne, niemal wszędzie powszechne zastosowanie w budowie mostów, ze względu na wysoką obciążalność i wytrzymałość na ściskanie cegieł, należy jednak od dawna do przeszłości, dziś stosuje się praktycznie wyłącznie konstrukcje betonowe.
Płytki do wnętrz, na przykład do dekoracji ścian, składają się dziś już tylko rzadko z „prawdziwego” klinkieru. W większości przypadków stosuje się do tego inne materiały, aż po styropian, który tylko imituje wygląd.
Jak rozpoznać klinkier i odróżnić go od cegieł
Cechy i odróżnienie
Klinkier rozpoznasz po gęsto spieczonej, lekko szklistej powierzchni, która jest twarda i odporna na zarysowania. Powstaje ona w temperaturach wypału około 1100 do 1300 stopni. Nasiąkliwość wynosi najwyżej 6 procent masy. Format normalny ma wymiary 24 na 11,5 na 7,1 centymetra, rodzaje to klinkier pełny i klinkier z otworami pionowymi.
Zwykłe cegły wypala się w temperaturze 800 do 1000 stopni, są mniej gęste i wchłaniają więcej wody. Gres porcelanowy i gres twardy osiągają gęste spieczenie również dzięki wysokim temperaturom wypału, ale są materiałami płytkowymi. Szczególne odmiany, takie jak żółty klinkier z Greppin, różnią się wyglądem.
Czyszczenie i pielęgnacja klinkieru
Glazura decyduje o pielęgnacji
W przypadku klinkieru o tym, jaka pielęgnacja ma sens, decyduje także glazura. Impregnacja wchodzi w grę tylko na chłonnych, nieszkliwionych powierzchniach. Typowe uszkodzenia elewacji klinkierowych to zielony nalot, mech i białe wykwity wapienne; więcej w słowniku: wykwity. Jak samodzielnie czyścić klinkier, przeczytasz w przewodniku: czyszczenie klinkieru, a o odnawianiu fug w przewodniku: spoinowanie klinkieru.
Przy wrażliwych powierzchniach kamiennych lub niejasnym podłożu powinieneś przed rozpoczęciem zabiegu zlecić sprawdzenie materiału, stanu i odpowiedniej metody czyszczenia naszemu zakładowi specjalistycznemu SteinRein. W ten sposób unikniesz szkód spowodowanych nieodpowiednimi środkami czyszczącymi lub pielęgnacyjnymi.
Produkty AKEMI do odpowiednich powierzchni kamiennych
AKEMI środek do czyszczenia kamienia jest według producenta przeznaczony do gruntownego czyszczenia odpowiednich kamieni naturalnych i sztucznych przy zabrudzeniach olejem, tłuszczem i ogólnym brudzie. Sprawdź zgodność w niewidocznym miejscu; materiały wrażliwe na rozpuszczalniki są wykluczone. AKEMI Anti-Fleck Super może nadać chłonnym, niepowlekanym powierzchniom kamiennym właściwości wodo-, oleo- i tłuszczoodpychające. Tylko do użytku profesjonalnego. Warunkiem są czysta, całkowicie sucha powierzchnia i próba na próbce; możliwe są zmiany odcienia. Nie stosować na powierzchniach szkliwionych ani niechłonnych.
Czy Twoja elewacja klinkierowa lub bruk klinkierowy jest zielony, porośnięty mchem lub ma wykwity? Sprawdzamy stan na miejscu i czyścimy, szlifujemy lub zabezpieczamy powierzchnię
Podsumowanie o klinkierze
Trwały materiał budowlany
Klinkier to tradycyjny, obdarzony doskonałymi właściwościami i szczególnie trwały materiał budowlany. Przede wszystkim zalet kosztowych elewacji klinkierowej wynikających z niewielkich nakładów na utrzymanie nie należy lekceważyć także dziś.
Klinkier i cegła w porównaniu
| Cecha | Klinkier | Zwykła cegła |
|---|---|---|
| Temperatura wypału | Około 1100 do 1300 °C | Około 800 do 1000 °C |
| Nasiąkliwość | Najwyżej 6 procent masy według DIN 105-100 | Wyraźnie wyższa |
| Mrozoodporność | Bardzo dobra, do udowodnienia | W zależności od odmiany |
| Powierzchnia | Gęsto spieczona, twarda | Porowata i chłonna |
| Typowe zastosowanie | Warstwa licowa, kostka brukowa, kanały | Mur, zwykle otynkowany |
Źródła: zobacz spis źródeł na końcu strony.
Częste pytania o klinkier
Jaka jest różnica między klinkierem a cegłą?
Klinkier wypala się w wyraźnie wyższych temperaturach, aż powierzchnia się spiecze. Dzięki temu prawie nie wchłania wody i jest mrozoodporny.
Ile wody może wchłonąć klinkier?
Według DIN 105-100 najwyżej 6 procent masy.
Jakie formaty mają cegły klinkierowe?
Wychodząc od formatu normalnego o wymiarach 24 x 11,5 x 7,1 centymetra, istnieją między innymi format cienki, długi format cienki, podwójny format cienki, format Waal i gruby format Waal.
Czy można impregnować klinkier?
Tylko chłonne, nieszkliwione powierzchnie klinkierowe. Na powierzchniach szkliwionych lub niechłonnych impregnacja nie ma sensu.
Do czego stosuje się klinkier?
Głównie do okładzin elewacyjnych jako warstwa licowa lub płytki, a także do kostki brukowej i wykładania kanałów ściekowych.
Zleć czyszczenie elewacji i bruku klinkierowego
Zielone, porośnięte mchem lub z wykwitami powierzchnie klinkierowe sprawdzamy na miejscu i dobieramy odpowiednią metodę czyszczenia dla kamienia i fugi.
Powiązane materiały
Cegła
Zwykła cegła murowa, która jest wypalana w niższej temperaturze i wchłania więcej wody niż klinkier.
Dachówka
Wypalana dachówka ceramiczna na dach, w odróżnieniu od klinkieru na elewację i kostkę brukową.
Gres porcelanowy
Ceramiczny odpowiednik z gęsto spieczoną powierzchnią, który również prawie nie wchłania wody.
Gres twardy
Bardzo gęsto wypalany materiał, który podobnie jak klinkier jest spiekany z gliny i skalenia.
Ceramika
Nadrzędna grupa wypalanych materiałów na płytki i płyty, do której należy także klinkier.
Kamionka
Gęsto wypalany materiał ceramiczny o niskiej nasiąkliwości.
Dachówka betonowa
Dachówka z betonu w porównaniu z wypalaną gliną i jej pielęgnacja.
Źródła
Na te źródła opierają się stwierdzenia na tej stronie. Linki prowadzą na strony zewnętrzne.
Wolisz zlecić to specjalistom?
Zapytaj o mycie elewacji