Krzemian litu (szkło wodne litowe): działanie i zastosowanie

Ochrona drewna przed ogniem była głównym zastosowaniem wszystkich rodzajów szkła wodnego po jego odkryciu. Pokryte nim drewno staje się wyraźnie trudniej zapalne. Pozwalało to skutecznie zapobiegać wybuchowi pożarów w miejscach szczególnie na nie narażonych, na przykład w teatrach (dekoracje sceniczne, konstrukcje sceny, rusztowania), a także w gospodarstwie domowym (strychy).

W przemyśle szkło wodne pozostaje dziś szeroko stosowane:

• w produkcji ceramiki
• jako środek klejący
• jako środek stabilizujący
• w farbach także jako spoiwo
• w proszkach do prania (zabezpieczenie metalowych części pralek przed korozją)

Rolnictwo ekologiczne wykorzystuje szkło wodne również jako środek wzmacniający rośliny. W badaniach naukowych służy ono z kolei do wytwarzania pożywek dla bakterii. W poszczególnych zastosowaniach używane są różne rodzaje szkła wodnego (szkło wodne litowe, potasowe lub sodowe).

Przede wszystkim w budownictwie znajduje się zdecydowanie najważniejsze i najczęstsze zastosowanie szkła wodnego. Można je stosować do bardzo skutecznego uszczelniania tynków oraz murów, a także do lepszego zabezpieczenia powierzchni z kamienia naturalnego na zewnątrz przed warunkami atmosferycznymi (poprzez silikatyzację powierzchni).

Ponadto w przypadku betonu i wylewek szkło wodne służy do całkowitego zamknięcia porów powierzchniowych. Takie zastosowanie wyraźnie zwiększa odporność na ścieranie, a jednocześnie sprawia, że nasiąkliwość betonu lub wylewki spada w bardzo dużym stopniu.

Do klejenia płytek oraz wytwarzania farby hamującej rozwój pleśni można też stosować szkło wodne wewnątrz budynków. Do dziś pozostaje ono stosowane w dziedzinie ochrony drewna, zarówno ogólnej, jak i w ramach tradycyjnego zastosowania przeciwpożarowego.

U licznych producentów farb kupisz szkło wodne bez problemu. W trakcie stosowania koniecznie trzeba jednak zawsze zastosować odpowiednie środki ochrony, co najmniej okulary ochronne i rękawice. Należy też bezwzględnie przestrzegać stosunku rozcieńczenia podanego przez producenta.

Wyłącznie szkło wodne litowe należy stosować do wzmacniania tynków glinianych wewnątrz budynków. Pozwala to uniknąć wykwitów możliwych przy szkle potasowym. Ponieważ w tym wariancie wzmocnienie jest skuteczniejsze, lepiej przeciwdziała również osypywaniu się ziarenek tynku (samo zamiatanie zwykle nie wystarcza). Zdolność dyfuzji (dyfuzja pary wodnej) przy tym się nie pogarsza. Wariant litowy trzeba bezwzględnie preferować również podczas renowacji kamienia naturalnego. Zawsze należy nakładać go do chwili widocznego nasycenia podłoża.

Także przy wzmacnianiu wszystkich pozostałych niezabezpieczonych powierzchni mineralnych tynków odmiana litowa pozostaje środkiem pierwszego wyboru. Po wyschnięciu dodatkowa powłoka ochronna zasadniczo nie jest potrzebna, a samo szkło wodne tworzy powłokę, która nie żółknie. Na życzenie wyschniętą warstwę szkła wodnego można jednak pokryć niemal wszystkimi systemami farb. Nie jest przy tym potrzebne gruntowanie, a warstwę wierzchnią da się przemalować bez problemu.

Bezwzględnie zabronione jest stosowanie szkła wodnego litowego do produkcji farb, zwłaszcza do dyspersji żywic naturalnych. Niedopuszczalne jest również przechowywanie go w pojemnikach ocynkowanych lub pojemnikach wykonanych z aluminium.