Prazjolit: zielony kwarc

Niezwykle rzadko powstaje w przyrodzie ta odmiana kwarcu. Uzyskanie zielonego zabarwienia wymaga zastąpienia pojedynczych jonów Si jonami Fe++, co jest konieczne i sprawia, że barwa rzeczywiście jest idiochromatyczna. Dopiero w 1990 roku odkryto na Dolnym Śląsku pierwsze naturalne prazjolity. Pozostałe znane złoża istnieją wyłącznie w Indiach, Rosji i Zimbabwe.

Prazjolit często wytwarza się sztucznie, by zrekompensować niedobór kamieni występujących naturalnie. W tym celu ametysty zawierające żelazo dwuwartościowe lub żółtawe odmiany kwarcu poddawane są działaniu wysokich temperatur do 500 °C, co określa się jako „wypalanie”. Barwa uzyskana tą metodą okazuje się jednak nietrwała. Na długo przedtem, zanim znaleziono po raz pierwszy naturalne odmiany, wytwarzano już i sprzedawano sztuczne prazjolity. Zajmowali się tym przede wszystkim jubilerzy z USA.

Do poszukiwanych kamieni jubilerskich i szlachetnych należą prazjolity. Egzemplarze o atrakcyjnej, równomiernie rozłożonej barwie oraz wysokiej przezroczystości osiągają niekiedy bardzo wysokie ceny, zwłaszcza bez widocznych wrostków. Ponieważ jednak istnieje znaczne ryzyko pomylenia ich z turmalinami albo perydotami, podczas zakupu trzeba koniecznie poprosić o certyfikat autentyczności. Za odpowiedni uznaje się szlif fasetowy.

Również w roli kamieni leczniczych prazjolity pozostają popularne. Działanie, które jest im przypisywane, odnosi się przede wszystkim do czakry serca. Kamień ma wzmacniać poczucie własnej pewności oraz wewnętrzny spokój, a przy silnych wzruszeniach zapewniać stabilność. Ma także wzmacniać układ odpornościowy oraz wspierać gruczoły dokrewne.