Cześć. Wyjaśniamy tu powstawanie, właściwości i pielęgnację lawy bazaltowej z Mayen. Jeśli chodzi o Twoją powierzchnię, chętnie do Ciebie przyjedziemy.
Ilustracja poglądowa (AI)
Materiał
Lawa bazaltowa z Mayen: pochodzenie, właściwości i historia
Jak powstał kamień z pola kopalnianego Mayen, dlaczego łamie się go od tysiącleci i na co zwrócić uwagę przy kostce, stopniach i płytach z tego kamienia.
- Uczciwe ceny
- Prawdziwa bliskość klienta
- Specjalizujemy się od 2011 roku
- Bez dodatkowych opłat
✓ Zapytanie w 2 minuty · ✓ Bezpłatnie · ✓ Bez zobowiązań
Lawa bazaltowa z Mayen to nazwa handlowa jasnoszaro-niebieskiego, porowatego leucytowego tefrytu, wydobywanego na polu kopalnianym Mayen we wschodniej Eifel. Powstał w epoce lodowcowej około 140.000 do 200.000 lat temu z potoków lawy wulkanu Bellerberg, ma przeciętnie 10 do 30 metrów miąższości i zawiera mniej więcej jedną czwartą do jednej trzeciej porów. Kamień służy od neolitu jako kamień młyński i budowlany i uchodzi za odporny na pogodę, mróz i sól drogową oraz antypoślizgowy.
Karta informacyjna lawy bazaltowej z Mayen
| Cecha | Wartość |
|---|---|
| Rodzaj skały | leucytowy tefryt, wulkanit (skała wylewna) |
| Miejsce występowania | pole kopalniane Mayen, wschodnia Eifel, Nadrenia-Palatynat |
| Wiek | czwartorzęd, około 140.000 do 200.000 lat temu |
| Barwa | jasnoszara do niebieskoszarej z równomiernie rozmieszczonymi porami |
| Pory | wielkości do około 5 milimetrów, około 25 do 30 procent objętości |
| Skład mineralny | augit egirynowy, augit tytanowy, leucyt, plagioklaz, nozean, magnetyt |
| Miąższość potoku lawy | około 10 do 30 metrów |
| Historia wydobycia | od neolitu, kamienie młyńskie aż do czasów rzymskich i średniowiecza |
| Typowe zastosowanie | kamień budowlany, kostka brukowa, stopnie, płyty elewacyjne, rzeźba |
Źródło: Leksykony fachowe i historia regionalna, patrz wykaz źródeł
Czym jest lawa bazaltowa z Mayen?
Nazwa handlowa z podaniem pochodzenia
Lawa bazaltowa z Mayen to nazwa porowatej lawy, którą łamie się wokół miasta Mayen na wschodnim skraju Eifel. Jak w przypadku całej grupy lawy bazaltowej, jest to nazwa handlowa. W sensie geologicznym skała to leucytowy tefryt, czyli skała wulkaniczna, której do prawdziwego bazaltu brakuje dwutlenku krzemu i która zawiera zamiast tego zastępniki skalenia, takie jak leucyt i nozean.
Lawa pochodzi z czwartorzędu i należy dzięki temu do najmłodszych skał Niemiec. Ponieważ kamień występuje w zwartych, wystarczająco twardych warstwach, już wcześnie stał się poszukiwanym surowcem.
Jak wygląda kamień?
Lawa z Mayen jest jasnoszara do niebieskawoszarej. Pory są równomiernie rozmieszczone, mają co najwyżej pięć milimetrów i nadają strukturze drobnodziurkowany charakter. Czasem widać białe, szare lub zielone fenokryształy, czyli większe kryształy w drobnoziarnistej masie podstawowej. Około siedmiu procent skały składa się z takich wrostków piroksenu, leucytu, nozeanu i okruchów skalnych.
Masz kostkę, stopnie lub płyty z lawy bazaltowej z Mayen? Sprawdzamy stan na miejscu i dobieramy metodę odpowiednią do struktury porów
Jak powstaje lawa bazaltowa z Mayen?
Potoki lawy z Bellerbergu
Wulkanizm wschodniej Eifel rozpoczął się około 500.000 lat temu. Ze stożków żużlowych grupy Bellerberg spłynęło około 140.000 do 200.000 lat temu kilka potoków lawy do doliny rzeki Nette. Udokumentowano co najmniej trzy duże potoki. Potok z Mayen miał przeciętnie około 2,5 kilometra długości i 1,2 kilometra szerokości.
Stop zawierał rozpuszczone gazy. Podczas zastygania pęcherze pozostały w skale, do jednej czwartej objętości. Później popioły i tufy o grubości do około dziesięciu metrów przykryły potok, w tym osady erupcji Laacher See sprzed około 13.000 lat.
Co jest w kamieniu
Drobnoziarnista masa podstawowa stanowi około 93 procent skały. Składa się z augitu egirynowego i augitu tytanowego, obu przedstawicieli piroksenów, a także z leucytu, plagioklazu, nozeanu, magnetytu, korundu i cyrkonu. Leucyt nadaje skale jej nazwę fachową i charakteryzuje bogatą w potas lawę z Eifel.
Właściwości lawy bazaltowej z Mayen
Pory i ciężar
Zależnie od źródła skała składa się w około 70 procentach ze stałej masy i w 30 procentach z widocznych pustych przestrzeni; dla całego potoku lawy podaje się do 25 procent objętości pęcherzy. Pory obniżają gęstość i ułatwiały obsługę kamieni młyńskich. Jednocześnie utrzymują powierzchnię chropowatą: kamień uchodzi za antypoślizgowy i nadaje się na schody zewnętrzne i ścieżki.
Pogoda, mróz i sól drogowa
Lawę bazaltową z Mayen opisuje się jako odporną na pogodę, mróz i sól drogową. To stwierdzenie dotyczy skały ogólnie. To, jak zachowuje się pojedyncza kostka lub płyta, zależy od partii kamieniołomu, grubości i obróbki i potwierdza się to świadectwem badania. Wysoki połysk nie jest możliwy ze względu na pory.
Historia wydobycia na polu kopalnianym Mayen
Od neolitu do Rzymian
Pierwsi ludzie zbierali luźne bloki z powierzchni już około 7.000 lat temu, a później odrywali je ogniem, klinami i dźwigniami. Od kultury pól popielnicowych około 1000 roku przed Chrystusem powstawały płytkie wyrobiska. W epoce żelaza rzemieślnicy wytwarzali żarna i ręczne młyny, które celtyccy kupcy rozprowadzali daleko.
Gdy Rzymianie rozszerzyli swoje panowanie aż po Ren, wydobycie prowadzono planowo. Według przekazów pracowało wówczas do około 600 osób przy kamieniach do mielenia i młyńskich. Młyny wysyłano przez Andernach aż do Brytanii, na obszar Morza Śródziemnego i do Volubilis w Maroku.
Wydobycie podziemne i odkrywkowe
Od około 1400 roku górnicy drążyli szyby o szerokości siedmiu do ośmiu metrów przez warstwy przykrywające i pracowali pod ziemią. Zostawiali bazaltowe kopuły jako naturalne sklepienia, podpierali je drewnianymi klinami i zostawiali filary. Urobek wydobywano najpierw ręcznymi kołowrotami, od około 1700 roku kieratami. W XIX wieku popyt na kamienie młyńskie załamał się z powodu młynów walcowych i importowanego kwarcytu. Wydobycie podziemne ograniczano od 1870 roku i zakończyło się około 1900 roku, podczas gdy wydobycie odkrywkowe rosło. Kolej z Andernach przez Mendig do Mayen uruchomiono w 1878 roku.
W XX wieku dźwigi, młoty pneumatyczne i od połowy lat dwudziestych piły elektryczne uruchomiły wydobycie; przed I wojną światową w rejonie pracowało do 1.000 osób. Wielkopowierzchniowe wydobycie zakończyło się w latach siedemdziesiątych.
Piwnice i pole kopalniane dziś
Puste przestrzenie pozostawały przez cały rok chłodne, z temperaturą około 8 stopni Celsjusza, i służyły od około 1840 roku browarom jako piwnice na piwo. Chłodziarka Carla Linde (1876) uczyniła je później zbędnymi. Dziś pole kopalniane objęte jest ochroną zabytków, z pierwotnych około 1,5 kilometra kwadratowego około jednego kilometra kwadratowego zachowało się w stanie historycznym. Od 2014 roku jest rezerwatem przyrody. Co najmniej 14 gatunków nietoperzy zimuje w korytarzach.
Zastosowanie lawy bazaltowej z Mayen
Kamień budowlany, kostka brukowa i rzeźba
Z lawy z Mayen powstawały mury, podłogi i schody, parapety oraz ościeżnice drzwi i okien, płyty elewacyjne, nagrobki i rzeźby. Krzyżami bazaltowymi oznaczano w średniowieczu drogi i miejsca wokół Mayen. Od 1830 roku katedra w Kolonii wykorzystuje ten kamień. Ze względu na chropowatą powierzchnię i odporność na pogodę nadaje się dziś na kostkę, płyty tarasowe i schody zewnętrzne.
Artystyczną stronę pokazuje park rzeźb Lapidea, w którym podczas sympozjów w latach 1985 do 2006 powstały dzieła z tego kamienia.
Lawa bazaltowa z Mayen i podobne kamienie
Odróżnianie od Mendig i Londorf
Lawa bazaltowa z Mendig wygląda podobnie do odmiany z Mayen. Pochodzi z Niedermendig i opiera się na dwóch leżących jeden nad drugim potokach lawy. Lawa bazaltowa z Londorf pochodzi z Vogelsbergu, jest wyraźnie starsza i jest bazaltem oliwinowym. Poza Niemcami za porównywalny kamień uchodzi basaltit z Bolsena w Umbrii.
Czyszczenie i pielęgnacja lawy bazaltowej z Mayen
Pory zatrzymują brud
Na powierzchniach na zewnątrz pory wypełniają się kurzem, liśćmi i wilgocią. Zwłaszcza w cieniu rosną glony i mech, później czasem dochodzą chwasty w fugach. Przed każdym czyszczeniem sprawdzamy, jak głęboko siedzi brud i czy są luźne fugi lub pęknięcia. Metodę, ciśnienie i odległość dostosowujemy do tego, aby powierzchnia nie została wypłukana ani zwiększona w chropowatości.
Wskazówki dotyczące kostki dają przewodniki Czyszczenie kostki brukowej i Usuwanie zielonego nalotu. Dla stopni polecamy przewodnik Czyszczenie schodów kamiennych.
Czy Twoja nawierzchnia z lawy bazaltowej ma być wyczyszczona lub zabezpieczona? Sprawdzamy stan na miejscu i czyścimy lub zabezpieczamy powierzchnię
Lawa bazaltowa z Mayen w porównaniu
| Cecha | Lawa bazaltowa z Mayen | Lawa bazaltowa z Mendig | Lawa bazaltowa z Londorf |
|---|---|---|---|
| Rodzaj skały | Leucytowy tefryt | Tefryt | Bazalt oliwinowy |
| Pochodzenie | Wschodnia Eifel, Mayen | Wschodnia Eifel, Niedermendig | Vorderer Vogelsberg, Londorf |
| Wiek | Czwartorzęd | Czwartorzęd | Miocen |
| Pory | Około 25 do 30 procent | Porowata, wartości zależne od partii | Około 15 do 16 procent |
| Kamienie młyńskie | Od neolitu | Górne potoki lawy, do około 1900 roku | Nie udokumentowano |
Źródła: patrz wykaz źródeł na końcu strony.
Częste pytania o lawę bazaltową z Mayen
Czym jest lawa bazaltowa z Mayen?
Nazwa handlowa porowatego leucytowego tefrytu z pola kopalnianego Mayen we wschodniej Eifel, powstałego z potoków lawy wulkanu Bellerberg.
Ile lat ma lawa bazaltowa z Mayen?
Powstała w czwartorzędzie około 140.000 do 200.000 lat temu i należy dzięki temu do najmłodszych skał Niemiec.
Do czego dawniej używano lawy bazaltowej z Mayen?
Głównie na kamienie młyńskie i żarna, później na kamień budowlany, kostkę brukową i rzeźby. Służy też od 1830 roku przy katedrze w Kolonii.
Czy lawa bazaltowa z Mayen jest antypoślizgowa?
Tak, pory utrzymują powierzchnię chropowatą. Dlatego kamień chętnie stosuje się na schody zewnętrzne i ścieżki.
Dlaczego na lawie bazaltowej szybko rośnie mech?
Pory magazynują wodę i brud. Na wilgotnych, zacienionych powierzchniach osiedlają się tam glony i mech.
Zleć czyszczenie i pielęgnację lawy bazaltowej
Kostkę, stopnie i płyty z lawy bazaltowej z Mayen oglądamy na miejscu i czyścimy je odpowiednio do struktury porów.
Powiązane materiały
Lawa bazaltowa
Przegląd nazwy handlowej i odmian z Eifel i Vogelsbergu.
Lawa bazaltowa z Mendig
Sąsiad z Niedermendig z dwoma potokami lawy i piwnicami lawowymi.
Lawa bazaltowa z Londorf
Starszy, drobnoporowaty bazalt oliwinowy z heskiego Vogelsbergu.
Bazalt
Gęsta skała wylewna bez wyraźnych porów, głównie na tłuczeń i kostkę.
Wulkanit
Grupa skał ze stopów zastygłych na powierzchni Ziemi.
Kamień lawowy
Luźny, gruboporowaty materiał wulkaniczny do ogrodu i dekoracji zamiast kamienia budowlanego.
Źródła
Na tych źródłach opierają się stwierdzenia na tej stronie. Linki prowadzą do stron zewnętrznych.
Wolisz zlecić to specjalistom?
Zapytaj o czyszczenie kamienia